Na de laatste chemo

De achtste dag na de laatste chemo. Opgelucht? Nah nee. Ik kom nog niet verder dan registreren dat ik niet meer aan het infuus hoef maar om dat te voelen moet eerst de beat-the-chemo-verdedigingsvesting afgebroken worden die ik om me heen gebouwd heb. Af en toe glipt er wat buitenlicht naar binnen en zie ik stukjes van het 'gewone' leven waar ik weer aan deel mag gaan nemen, maar om de overstap naar die wereld te maken gaat tijd vragen. Tijd om te verwerken wat er de afgelopen zeven rollercoaster-maanden gebeurd is. Zondagmiddag (dag 7) wandelde ik voor het eerst in mijn eentje op het zonnige bosrijke pad langs het Wilhelmina kanaal. Een lazy sunday afternoon met af en toe een fietser, jogger en zelfs een paard. Zo gewoon, zonder ziekte, zonder chemo. Overweldigend. Tranen trekkend. Ik hoop dat ik die vochtige ogen de komende maanden tot een paar fikse loeibuien weet te cultiveren als mijn vesting afbrokkelt, zou een opluchting zijn. Jannita, Nico en neef Thomas hebben me na de eerste verpleegweek op Texel meegenomen naar Brabant om verder op te knappen. Een gouden zet van dit gouden trio. Huishouden,administratie, telefoontjes plegen: met mijn rare chemo- hoofd hoef ik me daar niet mee bezig te houden. Slapen, eten, wandelen en bankhangen in de zonnige uitbouw zijn voorlopig een heerlijke dagbesteding. In the meanwhile ben ik als noviteit bezig met prikken en spuiten. Mijn bloedsuikerwaarden zijn door de chemo zo van de rel geraakt dat ik (hopelijk tijdelijk) insuline spuit. We zoeken nog naar de dosering om tot de goede waarden te komen. Natuurlijk gaat er nog meer komen. Afwachten hoe (snel) ik opknap en of zich verborgen chemo-gebreken openbaren bijvoorbeeld. Over drie weken start de (anti)hormoontherapie, een dagelijkse pilletje en verder voorlopig driemaandelijkse controles, maar je begrijpt dit laatste vind ik peanuts.