En zo was het na kuur 3

Naast de gebruikelijke ongemakken bracht kuur drie een aantal dingen die me nogal van slag brachten.
Om te beginnen was daar de dag na de kuur. Niks aan de hand. Ik zat klaar om misselijk te worden, Jannita stond stand-by in de zorgmodus maar er gebeurde niets en uiteindelijk maakten we een wandeling van twee uur en had ik mijn kersensorbet bij Bospaviljoen Het Turfveld als eerste op. Aan het einde van de dag dacht ik overmoedig: mijn lichaam is misschien wel resistent geworden voor het chemo-gif!  Helaas een gevalletje wishfull thinking bleek de volgende ochtend. Deze valse start, eerst opknappen dan ziek worden, schudde mijn tijdsbesef door elkaar en de tien rottige dagen leken erg lang te duren.
Verder associeerde ik veel dingen automatisch met de chemokamer in het ziekenhuis. Vlagen misselijkheid vlogen door me heen bij de kleur blauw (de stoelen), kale mannen ( een van de medepatienten), ijsjes ( ik moet er een eten tijdens de kuur), airco en open koelkast ( de bevroren handschoenen die ik tijdens de kuur een uur draag). Heel vervelend om kokhalzend alle pillen waarvan er eentje ook nog eens blauw is te moeten slikken. Hopelijk kan ik tijdens de kuur van aanstaande maandag op een andere kamer zitten.
Maar goed, op dag 11 was ik weer oké al krijg ik deze keer niet mijn oude energieniveau terug. In mijn hoofd ben ik in peu meer demente en qua fysiek ben ik al gauw een hijgend hert. Best confronterend om te voelen dat het chemomonster me nu in een constante greep heeft en ik me nu ook in de goede dagen aan moet passen. Even wennen en weer voorwaarts want laten we wel wezen, de laatste chemo-date op 22 oktober komt in zicht.
Ondertussen zijn er natuurlijk ook allerlei leuke momenten he. De (logeer)visites van Pauline, Margit, Jannita, Baukje, Anja, Nora, Karen brengen gezelligheid, afleiding, hulp en steun. Het is nog zomer maar je voelt, ziet en ruikt de herfst aankomen. Ik houd van deze tijd, fijn voor lang of kort wandelen en bramen plukken in de duinen van de Muy. Grappig om daar tussen de struiken plots dorpsgenote Marije tegen komen. Ook grappig om lopend tussen parkeerplaats en AH aan de praat te raken met een 83-jarige die me over het Texel uit haar jeugd verteld. En nog meer grappigs: ik ga van de week een beetje de drie varkens 'knuffelen' die de mega-tuin van de overburen bewonen. Donderdag heb ik een afspraak met specialistisch verpleegkundige Ellen (oncologie) om te kijken of mijn bloedwaarden voldoende hersteld zijn voor een volgende kuur en of ik nieuwe klachten heb die misschien met nog een pilletje weg te nemen zijn. Ik maak me een beetje zorgen over de hartkloppingen die ik meer dan anders heb. Als alles goed is staat de vierde chemo gepland voor maandag 12 september, zwager Nico komt naar Texel om mee te gaan. Top!