VanJ VoorJ: Over de helft

Een week verder, streep-streep-streep-streep-streep en we zijn over de helft. Nog acht bestralingen te gaan.
Achteraf bezien was vorige week intensiever dan ik dacht. Zo hoorde ik bij de eerste bestraling pas het rooster waarin ik direct dezelfde week mee ging draaien. Elke dag andere tijden en dus ook elke dag andere reistijden. De bestraling was wennen en net toen ik op vrijdag dacht "Kat-in-het-bakkie, ik weet hoe het in zijn werk gaat" was er ineens een extra scan en nieuwe belijning voor me geregeld. Niet wereldschokkend allemaal maar het schuffelde mijn dagelijkse routine door elkaar en bracht verwarring in het hoofd. Ik was maar bezig met "Hoe laat moet ik vandaag" en "Kom ik wel op tijd" en was pas gerustgesteld wanneer ik mijn lijstje voor de dag gehaald had en zag staan hoe laat ik van huis weg moest, welke boot ik moest nemen, hoe laat ik op de parkeerplaats in Alkmaar zou arriveren en wanneer in het ziekenhuis. Onderweg steeds controleren of de afsprakenkaart en portemonnee wel in mijn tas zaten en bij de ingelaste scan drongen de instructies matigjes tot me door. Ik liep weer tegen een verkeersbord aan, begreep er niets van dat mijn kilometerteller met duizend per dag vooruit kon springen (dat kon hij dus ook niet) en had de claxon van de achterbuufauto nodig om in actie te komen en de boot af te rijden. Dat soort dingen. Maar alla, deze week ging het beter.
Ik weet inmiddels uit ervaring dat ik met de boot van 11.00 uur op tijd ben voor een afspraak rond 13.30 uur en met bootje 7.00 uur red ik de behandeling van 9.15 uur en ben om 11.00 uur terug op het eiland. Langs de blauwe lijn kom ik zonder dwalen bij de polikliniek Radiotherapie. De stadspark- en strandtaferelen van Peter Swidde stralen me tegemoet tot de klapdeur openzwaait (alleen voor patiënten en begeleiders) en dan is het inchecken, koffie inschenken, een tijdschrift pakken en wachten op mijn oproep. Ik weet inmiddels ook dat als ik vroeg incheck ik vaak ook eerder opgeroepen wordt. Dus niet blijven hangen in de ziekenhuiswinkel of de leeszaal maar direct door naar de bestraalzalen. Het is me vaak onduidelijk of ik de laborant die me komt halen al ken en
daarom loop ik heel slim met mijn afsprakenkaart in de aanslag naar hem/haar toe en wacht af of er
naar mijn hand (kennismaken) of kaart gereikt wordt. Op donderdag is de wekelijkse date met neuroloog Van de Heide. Huid en litteken houden zich goed zag hij en dat ik prikjes in mijn borst voel is heel gewoon. De bittere metaalachtige smaak na elke behandeling ook trouwens. Onverklaarbaar, maar heel gewoon. Als dit zo blijft ben ik dik tevreden.
Het is nu allemaal echt routine, aan het einde van de week zelfs neigend naar zeg maar saai. Donderdag was de absolute dip- dag met een knagende spijbeldrang. Ik wist mezelf in het gareel te houden met een bananensoes in het vooruitzicht. Vrijdag ging het wel weer, laatste dag van de week he, al kon ik me niet bedwingen wat meer reliëf in de ademhaal-lijntjes op de monitor te ademen. Naast alle Alkmaar-retourtjes breng ik de dagen door met wandelen, fysiofitness (eenmaal per week), dutjes, telefoneren, makkelijke tv-series, koken (out of the jar) en vroeg naar bed. Eeen klein wereldje, maar zo doen we dat voorlopig even.
Volgende week heb ik een mooi & makkelijk rooster: viermaal bootje 8.00 uur en eenmaal 12.00 uur. En dinsdag ga ik om advies naar Haarwerken Texel, over het wel en wee van een haarwerk. Wanneer ik een gemiddeld geval ben heb ik rond 1 augustus een kaal koppetje en als het niet te erg jeukt, prikt, zweet ben ik vooralsnog erg voor een haarwerk.

Voor nu lekker weekeinde