De behandeling: chemo (afspraak verpleegkundig specialist oncologie)

Na de rollercoaster emoties van de afgelopen weken en de energieboost die ik plots had om ze te handelen vonden lijf en hersenen het na vertrek van de laatste logé wel tijd voor een pas op de plek. Niet gek natuurlijk. Ook als je bedenkt dat ik het kankertraject inrolde vanuit de fysieke nasleep van een  PTSS. Het kost me weer inspanning om verbinding met het dagelijkse leven te voelen en moet bewust aandacht geven aan dingen  normaal automatisch gaan (en die ik nu weer zelf moet doen). Maar het afgelopen jaar raakte ik gewend aan leven met lijstjes, memo's, energie beheersen, nieuwe grenzen bewaken en zo ga ik ook de komende tijd te lijf.

Monopoly, daar dacht ik gisteren in het ziekenhuis aan: ga door naar de polikliniek 'Interne geneeskunde', ga niet meer langs chirurgie, u ontvangt zes chemokuren. Ellen, de specialistisch verpleegkundige voor oncologie, vertelde dat de omvang van mijn tumor gecombineerd met de omvang van mijn uitzaaiing te risicovol is voor iemand van 57 jaar om geen chemo te doen. Ik wil immers nog zeker wel twintig jaar mee en bij deze formaten glippen te vaak minuscule, niet zichtbare celletjes het lichaam in om zich vijf tot tien jaar na dato te ontpoppen tot  een uitzaaiing. Vijfenzeventig minuten was ik bij kordate, duidelijke, opgewekte Ellen en hoorde van alles over mijn aankomende chemokuren. Het blijkt meer te zijn dan eenmaal in de drie weken een infuus, er hoort ook een circus aan medicatie en gesprekken bij. Pillen en een injectie om de bijwerkingen tegen te gaan, bloed prikken en voortgangsgesprekken om te kijken of ik voldoende hersteld ben voor een volgende kuur.  Als je in een prikkel-arm kantoortje één op één zonder poespas uitgelegd krijgt wat chemo met je lichaam gaat doen en wat de bijwerkingen kunnen zijn komt dat heel persoonlijk binnen. Ik was rood als een kroot. Wat ook persoonlijk binnenkwam is dat ik het niet alleen hoef te doen. Dat Ellen mijn begeleidster zal zijn die me niet loslaat, dat er een oncologisch team is dat me zonodig zal helpen en dat ik hen 24/7 kan bellen. De oncoloog zelf schoof de laatste tien minuten aan en samen besloten we om ook een gen- onderzoek te starten. Borstkanker komt aan mijn  moeders kant zeker de laatste  drie generaties regelmatig voor, en mocht ik het gen bij me dragen dan zal deze chemo die zeker niet vernietigen. Weer een stukje rollercoaster zo'n onderzoek maar voor mijn gemoedsrust moet ik dat ritje gaan maken.
Ik ben positief gestemd, niet van de rel en blijf bewust het stap-voor-stap-pad gaan. Maar ik denk me te realiseren dat leven met  kanker een blijvertje is. Een blijvende onzekerheid ondanks de vele goede voorbeelden van genezen vrouwen, ondanks dat je op een moment ' schoon' bent. Natuurlijk is het leven nooit vanzelfsprekend en kan iedereen elk moment onder de cliché-bus komen, maar in mijn leven is er nu plotseling iets concreets dat op eindigheid wijst. Dat geeft niet, maar ik ben er nu even mee bezig en moet dat even een (cliché)plekje geven.
Tot slot een top 3 van goed nieuws:
Mijn tumor blijkt niet eiwit gevoelig, dat betekent een betere prognose
Mijn tumor is hormoongevoelig, dat betekent goed te behandelen en een betere prognose
De chemokuren worden gegeven in het Gemini ziekenhuis Den Helder, niet in AMC Alkmaar.
De chemo start twee weken na de laatste bestraling, ik schat zo medio juli.
Morgen heb ik een date met de radioloog om te horen hoe, wanneer en hoe vaak. In ieder geval moet ik daarvoor wel (werk)dagelijks naar Alkmaar.