The problem is you think you have time (Buddha)

Het ene moment voel ik me gezond, het volgende moment voel ik me gezond maar heb misschien een nare ziekte. Zo snel ging dat. Mijn huisarts probeerde me te bereiken om deze boodschap persoonlijk over te brengen maar ik wist hem te missen en vis de envelop van de deurmat.De envelop van het bevolkingsonderzoek. Met een etiketje 'kanker' dat misschien op mijn borst geplakt gaat worden. Er zijn betere 1 april grappen (want dat is het die dag).

Vier dagen later zit hij er, muurvast op de borst links, locatie zuidwest. Na mammografie, echo en biopsie kon het niet anders: flats boem, etiket erop. Ik voel me nog steeds gezond. Gaat dit eigenlijk  wel  over mij?

Op 3 mei word ik geopereerd. Er wordt een kippenei aan weefsel verwijderd en in de loop van de middag mag ik naar huis. Een dagopname dus, super ik wist niet dat dat kon. Volgens de echo is er met de lymfeklieren niets aan de hand maar dat wordt verder onderzocht en daarom gaan er op 3 mei ook twee van die klieren er uit.
Tien dagen later,  reken mee en grinnik: vrijdag de dertiende, hoor ik de uitslag van het weefselonderzoek en daarmee wordt dan het definitieve behandelplan gemaakt. Spannend dingetje.
Vier weken na de operatie begint de bestraling en dat betekent hup elke werkdag naar het ziekenhuis van Alkmaar voor een one-minute-shot. Zelf rijden mag als dat kan, zoniet dan laat ik me per taxi vervoeren. Hoeveel weken dat gaat duren hangt af van het weefselonderzoek.
Dan twee weken rust voor de chemokuren starten. Maar dat  is iets waar ik nog niet aan denk.

Mijn eerste reactie was er een van " hatsekidee aan mijn lijf geen polonaise". Ik zou me laten opereren, bestralen en dan: klaar. In de meantime gewoon blijven werken als dat kon want de patiëntenwereld was niks voor mij. Ik was oprecht niet overstuur en voelde me zelfs een beetje feestvarken door alle lieve aandacht & tractaties.
Maar toen in het ziekenhuis het woordje chemo viel begon de serieuzigheid tot me door te dringen. En  "geen patiënt willen zijn" werkt ook voor geen meter. Je hebt gewoon een pondje volle tijd nodig om mentaal te schakelen en klaar te zijn voor de dingen die komen gaan.
Sportbh's met een voorsluiting ( voor vier weken dag en nacht)
Toch maar een jofele pyjama (voor geval dat)
Hamsteren ( ook voor het geval dat)
Knuffelvesten (voor later op de bank)
Verzekering nakijken (voor hoe zit dat nou precies)
Medicatie- historie bij huisarts opvragen ( voor ziekenhuis)
Bezoek huisarts (voor tips en goede raad)
Bezoek psycholoog & mindfulnesstrainer ( voor  meer tips en goede raad)
Blog maken ( voor de externe communicatie)
Veel bewegen, gezond eten en lekker slapen ( voor een top conditie die alles aankan)

Ter hoogte van de rotonde bij De Waal belt de bedrijfsarts. Suus langs de weg geparkeerd en teruggebeld. Nog geen vijf minuten later kan ik per direct het komende jaar de ziektewet in met uitzicht op zonnige weilanden vol lammetjes en paardebloemen. Onwezenlijk. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik de grote wielen van een tractor achter me in de berm stoppen. De boer klimt naar buiten en tikt op mijn raam, of alles goed is? "Ja ik dacht ik vraag het maar even".

Dinsdag 19 april is voorlopig mijn laatste werkdag. Werk overgedragen, afspraken maken met leidinggevende en personeelszaken, praten met collega's.

Nu en route naar 3 mei de dagen plukken, gezonde dingen doen en wennen aan een andere wereld.