The Day After

Ik weet nu hoe een operatiekamer ruikt, hoe je naast kartonnen bakjes spuugt en hoe de wereld er vanuit een ziekenhuisbed uitziet.
In de operatiekamer werden mijn bed en ik gisteren ontvangen door een anesthesist die op collega Edo leek, wat een geruststellende gedachte was. Hij sloot me aan op bewakingsapparatuur, wikkelde mijn benen in een warme deken en babbelde met me over werk en Texel tot de chirurg binnen kwam. Die op niemand leek. Ik moest toch weer even uit mijn warme dekentje want ze wilde aan de hand van haar spiekbriefje (een handgeschreven kladje) nog even ( met een huistuinenkeukenstift) op mijn borst aftekenen wat ze ging doen. Haar plan was om de borst ietwat kleiner te maken maar wel de eigen vorm te laten houden. Klonk goed. Weer in de warme deken gerold verscheen het voltallige operatieteam in een halve cirkel rond mijn bed. Zes vrouwelijke  kabouters in groene jacks met blauwe muts en 1 mannelijke met een Duits accent. Ze stelden zich aan me voor en toen was het gedaan met alle voorbereidende formaliteiten. " We gaan beginnen!" besloot de chirurg en de Duitse kabouter, de assistent anesthesist, spoot eerst pijnstillers en daarna het narcosemiddel in mijn infuus met een mondeling advies om aan iets prettigs te denken. Ik voelde even niks, toen een licht gevoel in mijn hoofd en verdween naar nowhere-land met de gedachte aan het gezin dat ik de vorige dag in zonnige bos had zien voetballen.
Tweeenhalf  uur later. Andere ruimte, andere kabouter. Jaja ik ben wakker, neenee ik heb geen pijn en jaja ik wil wel een perenijsje. Toen ze wegliep realiseerde ik me dat ik in de uitslaapkamer lag en de operatie dus voorbij moest zijn. Een blik onder mijn kaboutershirtje en jawel ik had een bh aan en een pleister onder mijn arm. Het was dus gebeurd, fantastisch.
Terug op de verpleegkamer waren Margit en Nico blij me te zien omdat de operatie een uurtje langer dan gepland geduurd had. Het was niet zo eenvoudig geweest om mijn poortwachterklier te vinden bleek later. Na een eerste glorieus weer-wakker-uur werd ik voor de rest van de middag misselijk en knapte pas weer op toen ik om 17.00 uur in een rolstoel met mijn neus in de wind voor het ziekenhuis stond. En in de auto met mijn gezicht voor het open raam zat. En thuis een portie kip, rijst en doperwten naar binnen kon werken. Toen was ik weer boven Jan. En zo zat ik wonderbaarlijk genoeg  's avonds thee te drinken en te babbelen over de afgelopen dag met buurvrouw Dini en viel rond 21.30 uur als een blok in slaap. In mijn eigen bedje. Sjonge.

Vandaag, the day after, heb ik lekker gesmikkeld,  gewandeld en geslapen en voel alleen wat pijn aan het wondje in mijn oksel.Voor de rest van de week lekker geen ziekenhuis. Maandag mag  ik dan  mijn wonden gaan laten zien en volgende week vrijdag de uitslag van het weefselonderzoek en de behandeling die ik ga krijgen.

So far so good.