De eerste vier

Week één van de bestralingen zit erop en vier kunnen er van het lijstje weggestreept worden. Gelukkig had ik helemaal verkeerd begrepen hoe ze in hun werk zouden gaan en was van 35 of 40 seconden adem inhouden geen sprake, van bestralen vanuit twee posities trouwens ook niet. Wat wel gebeurt is het volgende: ik word vijfmaal ongeveer 20 seconden bestraald vanuit telkens een andere positie. Vijfmaal 20 seconden adem inhouden dus en dat is een makkie.
Het is inmiddels routine geworden: inchecken met mijn afsprakenkaart, wachten tot ik opgeroepen word, kleedhokje in, ontbloten bovenlijf, naar de bestraalruimte lopen, gaan liggen, de attributen op mijn gezicht (laten) zetten, aan me laten sjorren tot ik puntgaaf precies lig, doen wat de intercom zegt, attributen afzetten, opstaan, tot morgen, naar het kleedhokje lopen, bovenlijf bedekken (niet vergeten) en het pand verlaten de frisse buitenlucht in. Dat alles in 15 minuten.
Voor een wat gedetailleerder beeld, stel me maar voor op een smalle behandeltafel in een verduisterde ruimte met op mijn gezicht de snorkel, de neusklem en het brilletje. Een groot rubberen kussen onder mijn benen en mijn hoofd in een mal zodat ik niet om me heen kan gaan kijken. Op het beeldscherm aan het voeteneinde zie ik mijn ademhaling met een rode lijn op en neergaan. Mijn linkerarm omhoog en in mijn rechterhand de knop. Boven me hangt een flinke straaltrommel die via rails naar allerlei posities gemanouvreerd kan worden om vandaaruit lading te lossen. Nadat ik door twee verpleegkundigen met wat trekken, schuiven en duwen in de juiste positie ben gelegd, verlaten ze de ruimte om me vanuit een aanpalend kantoortje via een intercom door de vijf bestraalsessies heen te loodsen. Op de momenten dat de trommel juist hangt hoor ik telkens:
"Knop indrukken"
"Nu nog eenmaal rustig adem halen"
"En dan nu een diepe ademhaling" (tevens aansluitend adem inhouden omdat de bestraling start)
"En adem maar door" (tevens knop loslaten omdat de bestraling gestopt is)
Goed te doen en je voelt er niks van. Nu afwachten of er bijwerkingen gaan zijn. Vermoeidheid kan, een geïrriteerde of beschadigde huid ook en spieren kunnen stram worden. We zullen het zien. Wat ik tot nu toe merk is een bitter metaalachtig smaakje dat uit mijn slokdarm omhoog walmt  als ik opsta en eenmaal thuis gekomen ben ik moe en hyper tegelijk. Maar na een laat middagdutje en lekker slapen 's nachts reed ik deze week telkens relaxed naar Alkmaar op en neer. Het mooie weer en de toeristendrukte bij boot de zorgden een beetje voor vakantiegevoelens.
Ma bergeend en een serie kuikens rennen op de N9 en zorgen voor filevorming;
Massa's klaprozen in de bermen bij Alkmaar;
Een ouder echtpaar poetst hun auto blinkend schoon tijdens de over tocht naar Texel;
Een hond schrikt van me in de Alkmaarder Hout omdat ik zwarte kleren draag;
Een winkel in Alkmaar zoekt blijmakers;
Het reclamebord van Garage George Bakker bij Warmenhuizen doet weer eens "Una paloma blanca' door mijn hoofd spoken.  
Het is wel een dubbel-gevoel-dingetje voor me dat ik ziek ben maar me gezond voel, en dat ik een behandeling krijg die me ziek gaat maken en mijn lichaam beschadigt. Natuurlijk moet ik op lange termijn denken, maar het is het nog even wennen. Zeker omdat de chemo nu ook dichtbij komt. Het voelt op dit moment nog alsof  ik mijn lichaam schade toe laat brengen terwijl het gezond is.

Maar: Stap voor stap he. Nu lekker weekend!

Mijn afsprakenkaart, wordt op donderdag aangevuld met data voor de volgende week.

Wachtruimte Radiotherapie

Zoiets