We zijn weer boven Jan hoor

Dag tien was wederom hèt moment. Ik werd wakker en dacht "Volgens mij ben ik normaal". Toen dat na opstaan en tien minuten rondlopen nog steeds zo voelde was dat heerlijk. Natuurlijk ging het de laatste twee dagen al beter maar dit was definitief wakker worden uit een rottige roes van misselijkheid, te vlotte stoelgang, mondinfectie, gebroken nachten en kramp. Dus tabé kwalen die alle energie opvreten en bonjour buitenwereld die ik plots weer zie bestaan. Rust in mijn lijf en weer levenzin. Conclusie: de tweede chemo verliep precies hetzelfde als de eerste, tien dagen was het echt vervelend, maar niet dramatisch erg. Wat blijft is een ongeconcentreerd en vergeetachtig hoofd dat niet tegen veel prikkels kan, maar daar kan ik best mee leven.
Op 3 augustus maakte kapper Esther korte metten met de laatste plukken haar die nog aan mijn hoofd bungelden. Zelf vond ik mijn kale koppie zo slecht nog niet. Geen butsen, putjes of rare vetrolletjes in mijn nek maar een mooi glad (en wit) knikkertje. Erg vind ik het niet om kaal te zijn maar de eerste dagen was het wel even wennen als ik in de spiegel keek, moest steeds aan de heksen van Roald Dahl denken. Maar hun pruiken kriebelden en de mijne doet dat gelukkig niet. Esther heeft hem bijgeknipt, een opzet-instructie gegeven (dank aan fotograaf/neef Thomas die alles op de digitale plaat vastlegde) en daar ging ik de wijde wereld in met mijn nieuwe haar. Ik vond hem  mooi en echt, maar in het echies ermee rondlopen was even een dingetje. Was het niet overduidelijk dat ik een nepbossie op mijn kop had? Het voelde wel zo. En als het waaide, bleven er dan geen haarplukken schots en scheef rechtop staan? Afgelopen zondag heb ik een  hele winderige wandeling lang selfies lopen maken om te kijken hoe het er daarboven bij stond. Maar na een week kan ik zeggen: het is goed. Ik vertrouw mijn pruik en draag hem als mijn bril: je weet dat je er een op hebt maar voelt hem bijna niet. Case closed.
Een week na de chemo ging ik voor het eerst naar "Bewegen met kanker" bij Fysio Fit Texel.  Fysiotherapeute Sanne is gespecialiseerd in oncologie en is een bron van informatie. Zij onderhoudt contact met mijn specialistisch verpleegkundige in het ziekenhuis en kent mijn medische gegevens. Ik ben echt in een mooi netwerk terecht gekomen. En zo fitness ik me tweemaal per week een uur in de rondte met vier lotgenoten. Tot mijn verrassing is dat heel prettig. Ik begrijp ze en voel me begrepen zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. We wisselen praktische tips uit, praten over het weer en zijn vooral bezig met roeien, fietsen en cross-overen.
De komende week wordt een leuke. Bezoek van collega's, logeervriendinnen en eind volgende week arriveert zus Jannita om samen de derde chemo aan te gaan. En ondertussen probeer ik het boek "Meisje met negen pruiken" van Sophie van der Stap te lezen. Buurvrouw Manon gaf het me te leen. Negen pruiken geven de hoofdpersoon ieder een andere persoonlijkheid, voor haar een manier om een heel heftige en lange chemo door te komen. Fascinerend en confronterend, het verhaal is herkenbaar en komt dicht bij me. Ik weet of ik het uitlees.