Blij-ig & verdrietig

Chemo vier was beroerd maar ik knapte onverwacht goed op en sinds 21 september, dé beroemde dag 10, voel ik me blij in eigen huis, tuin, lijf en eilandomgeving. Kastanjes zoeken, tutten aan tafel, beetje snoeien, beetje babbelen met buren: heerlijk dat dat allemaal weer kan. Maar terwijl ik innig tevreden door mijn leven loop, klopt bij twee dappere dierbare lotgenoten de kanker weer aan. Nauwelijks weg geweest of daar is- ie weer. Oneerlijk, waardeloos. Waarom op zijn minst geen pot opknaptijd voor hen om veerkracht op te bouwen? Als ik denk aan de strijd die ze wéér moeten voeren en de keuzes die ze misschien gaan overwegen....het raakt mijn hart en ik kan er niet goed weg mee. Het VUmc Amsterdam belde de uitslag van mijn erfelijkheidsonderzoek door. Goed nieuws. Als het gaat om borstkanker zijn er drie hoog-risico-genen die opgespoord en onderzocht kunnen worden. Als ze afwijkend (beschadigd) zijn dan heb je 60-80% meer risico op borstkanker (ook als je al eens borstkanker had) en 5-35% meer risico op eierstokkanker. Gezien het forse aantal familieleden met borstkanker aan moeders zijde was het mogelijk dat ik zo'n beschadigd gen van mijn ma geërfd zou hebben. Vandaag hoorde ik dat dat niet het geval is. Blij natuurlijk, maar... er zijn nog meer hoog- risico- genen en het VUmc acht de mogelijkheid reëel dat een van hen bij mij wel beschadigd is. Probleem is dat die nog niet getraceerd en onderzocht kunnen worden. Over een jaar of vijf mag ik me melden om te kijken of de wetenschap nieuwe genen gespot heeft en of die bij mij onderzocht kunnen worden op foutjes. So far so good zullen we maar weer zeggen. Blij voor mezelf, verdriet voor anderen. Een rare combinatie.