Kuur 5

Morgen ga ik bij de thuiszorgwinkel een loopstok scoren. Aan het begin van de chemokuren hoorde ik over lotgenoten die daar op een gegeven moment mee gingen lopen, maar nooit gedacht dat ik er ook nog eens een nodig zou hebben. Mijn kuur was immers niet zo zwaar leek me, die wist ik toch zeker wel te bedwingen??? Maar nummer vijf nam me goed te grazen. Ik was ineens zo moe dat ik het retourtje Spar (hemelsbreed 200 meter) bijna niet af kon maken. Het is even wennen als het niet lukt om even krachten te bundelen en hup één twee, hup één twee door te zetten richting huis. Ik zie me nog staan aan het begin van de Schoolstraat en denken “Als ik op dit moment nog een rondje om de kerk zou willen doen moet dat in een rolstoel”. Natuurlijk werd het weer beter, na vier dagen op bed dommelen en simpelweg “ins Blaue hinein’ kijken (wachten op de dingen die voorbij gaan) ben ik met mijn Oostenrijkse wandelstok mobieler, al gaat het op dag 14 nog steeds wiebelig en moeizaam. Vandaar de stok. En ondertussen voelde ik veel sterker dan de vorige keren de dwang om dat brok misselijkheid in mijn buik weg te eten. Eten eten eten, riep mijn lichaam maar ik kon niks concreets bedenken waar ik trek in had. Bij de Spar trok ik dingen uit de schappen die thuis snel de kast ingingen omdat ik alleen bij het zien ervan al misselijk werd. En wat ik wel dacht te lusten smaakte vies flauw, zoet of scherp. Om 19.00 uur wist ik dan eindelijk dat een huzarenslaatje me een voldaan gevoel zou geven. Maar dan was dan de Spar dus net dicht. Met vallen en opstaan ontdekte ik dat het deze kuur met name bietjes zijn die me veel goed doen. De serie potjes die ik inmiddels opgeleukt met een flinke scheut honing-mosterd dressing naar binnen slurpte is aanzienlijk. Voor de rest zijn Brinta, sinaasappelsap, melk en kipfilet mijn smultoppers. Positief ben ik nog steeds, maar ik voel me inmiddels wel bij de wereld van patiënten horen. Op mijn manier heb ik geprobeerd te vechten tegen de chemo en bij de gezonde wereld te blijven horen maar met tintelende vingers, loopneuzen,een mondinfectie, hartkloppingen, wondjes op armen en benen, een chemohoofd en moeizaam lopen kun je niet volhouden dat dat lukt. Het is nu accepteren en de tijd uitzitten tot nummer zes voorbij is. Ik accepteer dat ik meer hulp nodig heb dan de eerste drie of vier dagen. Beppie laat elke twee weken mijn huis blinken maar huishoudelijke dingetjes als (af)was, bed verschonen, boodschappen opruimen lukken niet zo. In de vriezer zitten maaltijden maar ik heb geen puf om ze eruit te halen. En pyjama aantrekken, welnee ik duik met kleren aan het bed in. Gelukkig logeren Jannita en Nico na de laatste chemo een hele week op Texel, en waarschijnlijk nemen ze me daarna mee naar Best. Een geruststelling dat ik me een week of twee kan laten verzorgen. En erg mooi om met hen als kern van mijn steunteam het chemocircus af te sluiten. En daarna, daarna, daarna gaan we opkikkeren. Ik ben al aan het rondgoogelen naar hippe grijze kapsels. En kleurrijke brillen. Een nieuwe look, spannend.